یاد اون روزایی به خیر که برای حـ...ـمه کامنت گذاشتم و گفتم بزرگ‏ترین اشتباه من این بود که وبلاگم رو به ... نشون دادم. یاد اون روزایی به خیر که هیچ‏کی نمی‏دونست من میرم کافی‏نت چه غلطی می‏کنم.

زنگ زدم به الیاس. کلی باهاش حرف زدم. سوار موتور بود. یه چیزی گفت خندیدم؛ گفت: خیلی وقت بود این‏جوری نخندیده بودی. یعنی اینقده ضایعم من؟ که الیاسی که شش ماه یه بار هم با هم حرف نمی‏زنیم این‏جوری میگه.

عمرمان را در کوچه های تنگ و تاریک کافی نت به هوای آزاد خاطرات قدیمی سپردیم.

حدود چند ماه صبر می نُماییم!!!

تو رو خدا فقط دور من رو خط بکشید و التماس هم نکنید که من اصلا وقت برای مدیریت اینک ندارم. فقط برای حذف نویسندگان غیر فعال و آنهایی هم که خودشان نمی خواهم بمانند، آماده ام

البته اگر فعال و ادبی هم باشند که دیگه روی چشم جای خواهند داشت.